Σημαντική η επιτυχία της γενικής απεργίας και των μαζικών διαδηλώσεων

Το κλίμα από τις προηγούμενες μέρες έδειχνε σημαντική επιτυχία της σημερινής απεργίας. Στους χώρους εργασίας, στα ΜΜΕ, στις φιλικές ομηγύρεις, το θέμα της απεργίας της 12/12, αλλά και η ατζέντα των αιτημάτων (όχι τόσο σύνηθες), κυριαρχούσε στις συζητήσεις.

Απεργία 2001 Όλα θύμιζαν την εποχή Γιαννίτση το 2001. Και δημιουργήθηκαν προσδοκίες, ότι είναι η σειρά της κυβέρνησης Καραμανλή να κάνει κωλοτούμπα και να αναθεωρήσει τα “μεταρρυθμιστικά” της σχέδια για το ασφαλιστικό.

Οι προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν, σε ότι αφορά στη συμμετοχή των εργαζόμενων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην απεργία. Επιβεβαιώθηκαν, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, σε ότι αφορά και τη συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν.

Λόγω της απεργίας των δημοσιογράφων, η εικόνα που έχω για το συλλαλητήριο της Αθήνας προέρχεται από τηλεφωνήματα συναδέλφων, οι οποίοι μου περιέγραψαν ένα απίστευτο μέγεθος διαδήλωσης, που ίσως ξεπερνά και αυτήν του 2001.

Στη Θεσσαλονίκη, η εικόνα ήταν ανάλογη. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια εργατική συγκέντρωση, με τόσο μεγάλο όγκο, πολυχρωμία και παλμό. Συνθήματα που αφορούσαν το ασφαλιστικό, τη λιτότητα, το δικαίωμα στη σταθερή απασχόληση, το 35ωρο, αλλά και την κρατική καταστολή, ακούστηκαν δυνατά στους δρόμους της πόλης. Το πιο ευφυές από αυτά δείχνει και τη διάθεση για συνέχεια των αγώνων. Ήταν κάτι σαν πρόωρα κάλαντα: “Τίποτα, τίποτα δε μας σταματά, θα είμαστε στους δρόμους και την Πρωτοχρονιά”. Να αναφέρω, τέλος, ότι και το ΠΑΜΕ στη δική του διαδήλωση είχε μαζικότητα, αποφεύγοντας, όμως, για μια ακόμη φορά να ενισχύσει τον κοινό αγώνα στη λογική του κοινού βηματισμού.

Η ουσία της επιτυχίας της απεργίας και των διαδηλώσεων

Αν και οι συγκρίσεις με την απεργία της 27/4/2001 είναι αναπόφευκτες, εν τούτοις καταγράφεται μια σημαντική διαφορά. Τότε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είχε απέναντί του μία σαφή κατατεθειμένη πρόταση, στην οποία και εκδήλωσε τη δυναμική αντίδρασή του. Αντίθετα, μέχρι σήμερα, δεν έχουν γίνει σαφείς οι προθέσεις της κυβέρνησης για το ακριβές περιεχόμενο της ασφαλιστικής “μεταρρύθμισης”.

Φαίνεται, όμως, να διαμορφώνονται και πάλι όροι μαζικότητας γύρω από τις εργατικές διεκδικήσεις. Το ζήτημα του ασφαλιστικού είναι ευνόητο ότι επαγρυπνεί τα αγωνιστικά αντανακλαστικά. Δεν πρέπει, όμως η ηγεσία του κινήματος να μείνει σε αυτό. Ούτε σε μία στείρα αντικυβερνητική διαμαρτυρία.

Η συνολική αντίθεση στις πολιτικές νεο-φιλελεύθερης έμπνευσης απ’ όπου κι αν προέρχονται είναι ο μόνος δρόμος για να διατηρηθεί η μαζικότητα και η αγωνιστικότητα του κινήματος. Τώρα είναι που πρέπει να ανοίξουν προς κάθε κατεύθυνση (κυβέρνηση, κοινωνία, ΜΜΕ, πολιτικούς φορείς, εργασιακούς χώρους) όλα τα ζητήματα που αφορούν την εργασία σήμερα, και δημιουργούν ανησυχία, ανασφάλεια και συμπίεση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Τώρα είναι που πρέπει ανοιχτά να μιλήσουμε και να φωνάξουμε για

τη διασφάλιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με χαρακτήρα κοινωνικό, καθολικό, αναδιανεμητικό.
σύνταξη στα 35 έτη για τους άνδρες και στα 30 για τις γυναίκες.
την ανατροπή των διακρίσεων σε βάρος των νέων γενεών εργαζόμενων με κατάργηση των σχετικών διατάξεων των νόμων 2084/90 και 3029/02.
την κατάργηση της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας και πάταξη της εισφοροδιαφυγής.
τριμερή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος (4/9 εργοδότης, 3/9 δημόσιο, 2/9 εργαζόμενος), έξω από κάθε λογική εισαγωγής των ασφαλιστικών εταιριών σε αυτό.
το 35ωρο – 5ήμερο.
τον περιορισμό της επισφάλειας στην εργασία και της ανεργίας. Σταθερές εργασιακές σχέσεις και πλήρης απασχόληση.
την ανατροπή της σχέσης ανάμεσα σε άμεση και έμμεση φορολογία, με αναπροσαρμογή του ποσοστού στο 35% για τα νομικά πρόσωπα, αύξηση της φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα, στη μεγάλη ακίνητη περιουσία και στις πράξεις του χρηματιστηριακού τζόγου. Πρόσθετη φορολόγηση των κερδών των τραπεζών.
αναπροσαρμογή των μισθών στο ύψος των αποδοχών στην Ε.Ε.
δημοκρατία στους χώρους εργασίας και προάσπιση των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Δεν είμαστε μόνοι απέναντι στην επέλαση του νεο-φιλελευθερισμού και του παγκοσμιοποιημένου κερδοσκοπικού κεφαλαίου με DNA ακρίδας. Συνάδελφοί στη Γαλλία, τη Γερμανία και σε άλλες γωνιές της Ευρώπης δίνουν σπουδαίους αγώνες. Την περασμένη άνοιξη, οι φοιτητές έδειξαν για ακόμη μια φορά, πως μπορούμε με αγώνες να πετάμε νομοσχέδια και αναθεωρήσεις στα σκουπίδια. Εκεί θα καταλήξουν και οι όποιες εμπνεύσεις Καραμανλή – Μαγγίνα – Αλογοσκούφη και Σίας.

Πηγή photo: http://www.sek-ist.gr/photos/adedy/panergatiki-2001.jpg