0-100 σε 10Μ

Ξεκίνησε ως ενθουσιασμός.
Ως επώνυμο δημόσιο βήμα.
Προχώρησε για 4 μήνες
μπουσουλώντας, ώσπου… καλοκαίριασε.

Απείχε για 2 μήνες,
έκανε τα μπάνια του (που δεν ήταν και τόσα πολλά τελικά)
και σχεδόν πέθανε…

Το Δεκαπενταύγουστο αποφάσισε να αλλάξει.
Να βγάλει τα μαύρα απ’ τη ντουλάπα.
Να αποκτήσει δικό του όνομα,
που να του θυμίζει πάντα ότι
από μικρό επιζητούσε τη δράση.

Θυμήθηκε τη γιαγιά του
την electridea,

και το όραμά της
“…Να συνδέσει ξανά τους χώρους της τέχνης, της επιστήμης, της πολιτικής με την προσωπική ζωή και τη συλλογική δραστηριότητα των πολιτών“.

Πήγε να ψηφίσει αποφασισμένο.

Καρτερούσε, όμως δοκιμασία δεύτερη.
Αρρώστησε. Μπλέξαν οι γραμμές…
Δεν του είχαν πει ποτέ,
ότι αλλαγή provider σημαίνει
να είσαι εκτός πρίζας για 30 μέρες…

Την τρίτη φορά, όμως, ήξερε
ότι πλησιάζει την ενηλικίωση.

Κι ότι δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του,
ούτε καν στο δημιουργό του,
να το αφήσει στην τύχη του.

Γιατί έμαθε, ότι η τύχη διεκδικείται.

Κι από τότε,

κρίνει, φωνάζει δυνατά, προτείνει,
παρουσιάζει, κλείνει το μάτι, γκρινιάζει,
αναλύει, μπερδεύεται, το-ξανασκέφτεται,
διαβάζει, σχολιάζει, αναμεταδίδει,

μα πάνω απ’ όλα

αγαπάει όλα τα παραπάνω
και πιο πολύ αυτούς/-ές που έρχονται επίσκεψη,
χαίρεται με τα δώρα τους,
θέλει να ακούει τη γνώμη τους,

να μεγαλώνει μαθαίνοντας
και να μαθαίνει μεγαλώνοντας.

Ν.

~ από Dream Geizer στο 29/11/2007.