Παραίτηση των μελών της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων

Σα βόμβα έσκασε η είδηση της παραίτησης των μελών της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Η ηχηρή και θαρραλέα αυτή κίνηση, προέκυψε ως απάντηση, στην επιλογή της κυβέρνησης να θέσει σε λειτουργία τις κάμερες κυκλοφορίας, κατά τη διάρκεια τις πορείας για το Πολυτεχνείο, αφού βέβαια είχε προηγηθεί η θετική σχετική γνωμάτευση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σανιδά.

Διαβάζω σχετικά στον Oneiros:

Η σημερινή παραίτηση των μελών της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: ότι και να λέει το Σύνταγμα, στη χώρα αυτή δεν προστατεύεται πλέον η ιδιωτικότητα…

…Tα μέλη της ΑΠΔΠΧ είναι ίσως τα μόνα μέχρι στιγμής μέλης τέτοιας Αρχής που έχουν τιμήσει το λειτούργημά τους, παρά τις οργανωτικές αδυναμίες -εγγενείς στο σχεδιασμό της Αρχής, κατά τα φαινόμενα, και άνωθεν επιβεβλημένες- που δεν τους επέτρεψαν να το επιτελέσουν όπως έπρεπε· κι αυτό όχι μόνο επειδή παραιτήθηκαν αξιοπρεπώς όταν έπρεπε, αλλά και για την όλη στάση τους -συνεπή συνολικά, παρά τις κάποιες παλινωδίες- απέναντι στην κλιμάκωση του περιορισμού των ατομικών δικαιωμάτων τα τελευταία χρόνια. Σ’ όλο αυτό το διάστημα, ακάλυπτη και χωρίς υποστήριξη άφησαν την Αρχή, όσον αφορά τις θέσεις και τη λειτουργία της όχι μόνο η κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, ο νομικός χώρος (η αντίδραση του ΔΣΑ ήρθε πολύ αργά για να έχει αποτέλεσμα) και τα ΜΜΕ, αλλά και οι πολίτες, ψηφιακοί και μη, λόγω αδράνειας, άγνοιας κι αδιαφορίας. Το ζητούμενο τώρα είναι πως θα τραβήξουμε μιά γραμμή και θα απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να σταματήσει η απαξίωση και η έκπτωση των ατομικών δικαιωμάτων. Τα μέλη της Αρχής μας έδωσαν μιά καλή αφορμή να αφυπνιστούμε για να υπερασπίσουμε τα συνταγματικά δικαιώματά μας, και γι’ αυτό κυρίως πρέπει να τους είμαστε ευγνόμωνες.

Σε σχετική δήλωσή του, ο Φώτης Κουβέλης τονίζει:

Η Ελληνική Αστυνομία, χρησιμοποιώντας τις κάμερες για την παρακολούθηση των διαδηλωτών της πορείας του Πολυτεχνείου, βάναυσα προσβάλει την Ανεξάρτητη Αρχή, η λειτουργία της οποίας προβλέπεται και επιτάσσεται από το Σύνταγμα, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, αλλά και της Δικαιοσύνης και συγκεκριμένα του Συμβουλίου της Επικρατείας ενώπιον του οποίου εκκρεμεί η υπόθεση.
Η κυβέρνηση έχει τεράστια πολιτική ευθύνη. Δεν πρόκειται για ένα δευτερεύον ζήτημα, αλλά αφορά στη λειτουργία θεσμοθετημένων από το Σύνταγμα Αρχών και της Δικαιοσύνης. Αφορά στις ελευθερίες των πολιτών. Η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει αυτές τις πολιτικές ευθύνες.

Φαίνεται, ότι η αυθαιρεσία, η αλαζονεία και η αδιαφορία για τους θεσμούς έχει εγκαθιδρυθεί ως συστατικό στοιχείο της κυβερνητικής πολιτικής. Η παράκαμψη της συνταγματικά κατοχυρωμένης Αρχής σε ζήτημα της αρμοδιότητάς της, με το πρόσχημα της ασφάλειας, παραπέμπει σε καθεστωτικές πρακτικές. Η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη και από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά, ο οποίος ασκεί το λειτούργημά του με τη στρεβλή αίσθηση του αυτόκλητου ιεραπόστολου του συντηρητισμού (και δεν είναι η πρώτη φορά) βαδίζει σε δρόμο ολισθηρό και προσεγγίζει την παρακρατική λειτουργία άλλων εποχών.

Ως πολίτες οφείλουμε να υπερασπίσουμε τα προσωπικά δεδομένα μας απέναντι σε κάθε επιβουλή. Δεν είναι μόνο οι κάμερες το διακύβευμα. Προσωπικά δεδομένα μας χρησιμοποιούν και οι Τράπεζες, είτε για λόγους μάρκετινγκ, είτε ακόμη περισσότερο για λόγους φακελώματος, όχι μόνο φερεγγυότητας, αλλά και συναλλακτικής συμπεριφοράς εν γένει (λευκός Τειρεσίας, δεδομένα πιστωτικών καρτών κ.α.)

Τελειώνω με το εξαιρετικό κείμενο του εντός-εκτός-εναλλάξ σχετικά με το δίπολο “ελευθερία-ασφάλεια”:

Οι άνθρωποι θέλουν να νιώθουν ελεύθεροι και ασφαλείς. Όταν είναι υποχρεωμένοι να διαλέξουν ένα από τα δύο χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Από την μια αυτοί που διαλέγουν την ελευθερία θυσιάζοντας την ασφάλειά τους και από την άλλη αυτοί που για να νιώσουν ή να συνεχίσουν να νιώθουν ασφαλείς θυσιάζουν την ελευθερία τους.
Αυτοί που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία, όταν απογοητεύονται από την επιλογή τους είναι επιρρεπείς στο να μετατρέπουν την απογοήτευση σε οργή και μίσος απέναντι στους υπόλοιπους.
Μια οποιαδήποτε αφορμή και ένα επιτήδειος χειριστής του λόγου και των συναισθημάτων αρκούν για να μετατραπούν σε μια δύσμορφη πολιτικά και πολιτισμικά μάζα που είναι ικανή να κάνει ή να ανεχτεί σιωπηλά το κακό και την αδικία.
Η αγανάκτησή τους δεν στρέφεται ενάντια σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για τα δεινά τους αλλά εναντίον αυτών που τα υπενθυμίζουν. Αντιλαμβάνονται τους νόμους και το δίκαιο σαν αρχές κανονιστικές όχι τόσο του μέλλοντος αλλά κυρίως του παρελθόντος.
Αντικαθιστούν το «αίτημα της συνέχειας» με την «λατρεία του καθιερωμένου».
Για αυτούς : «Ο νους του ανθρώπου δεν σκέφτεται:- σκοτώνει την σκέψη. –Τότε μονάχα υπάρχει ο νους, τότε που την σκοτώνει.»

Σχετικό ποστ: Στριπτήζ Ρουσόπουλου για τις κάμερες

~ από Dream Geizer στο 20/11/2007.