Electrelane: Οι πρωθιέρειες του kraut μινιμαλισμού Live

Ομολογώ ότι ο μινιμαλισμός μου ασκεί έντονη γοητεία. Είτε πρόκειται για τον Phillip Glass, είτε για την kraut σκηνή (Can – Neu!), είτε για τους αγαπημένους μου Stereolab. Στην electridea είχα γράψει για το μαγικό ραβδάκι της μινιμαλιστικής τεχνικής (κλικ εδώ κι εδώ), σύμφωνα με την οποία αρκεί το ελάχιστο υλικό, δηλαδή ένα μοτίβο ή ακόμα και μία νότα, για να κατασκευαστούν ηχοτοπία, να εκφραστούν συναισθήματα, να εκτοξευθούν τα αυτιά σε στροβιλιζόμενη περιδίνηση.

Χθες βρέθηκα στο Ξυλουργείο του Μύλου, όπου εμφανίζονταν οι Electrelane, πιστές ακόλουθοι του ρεύματος του μινιμαλισμού. Πριν μπω στο ψητό, όμως, οφείλω μια καλή κουβέντα για τους δυναμικούς Dread Astaire που άνοιξαν (για τα καλά!) τη βραδιά με τραχύ γκαράζ φλερτάροντας μας με ψυχεδελικές ορέξεις. Όπως επίσης και για αυτήν την απίστευτη κοπελίτσα απ’ το Σικάγο (Anne Rosemarie κάτι…), που βγήκε μετά με ένα βιολί (μόνο), το οποίο το έπαιξε με 5-6 διαφορετικούς τρόπους, και η οποία προσωπικά με άφησε άφωνο (δυστυχώς όχι και τους γύρω μου…) με τη γλυκιά φωνή και την ονειρική country διάθεσή της.

Μετά από αρκετή γκρίνια από το κοινό, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης, των 2 ουσιαστικά support, αλλά και των τεχνικών προβλημάτων που επί μισάωρο προσπαθούσαν να λύσουν, οι Electrelane τελικά ξεκίνησαν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο σταμάτησε και η επαφή μου με την πραγματικότητα. Σα να μπήκε το βύσμα της farfisa ή του feeder στο κορμί μου.

Μας παρουσίασαν το σύνολο των καλών στιγμών τους, φτιάχνοντας ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, το οποίο ήταν ικανό να με κάνει να χάσω τουλάχιστον ένα κιλό από το συνεχές χοροπηδητό. Με σκηνική παρουσία ήρεμη και ψύχραιμη, σε πλήρη αντιδιαστολή με το ηχόχρωμα που κατέκλυζε το Ξυλουργείο, έπιασαν το νήμα, ακριβώς από εκεί που το είχαν αφήσει οι Stereolab στην εμφάνισή τους στο Μύλο το 1995 (ή ‘96, περνάνε τα χρόνια…). Απανωτές μονότονα ελκυστικές κιθαριστικές ριπές σε σύμπλεγμα με ηχητικά μπλοκ από τη farfisa, καταπληκτική ρυθμική γραμμή από το μπάσο και τα ντραμς (α, ρε Emma ζημιά που μας έκανες…) και φωνητικά αιθέρια.

Στο τέλος, έσπασε το αυστηρό βρετανο-φλεγματικό cool attitude και άρχισαν τα χαμόγελα, όταν ενσωμάτωσαν το 96 tears στο τελευταίο κομμάτι τους. Φαίνεται και αυτές διασκέδασαν το live τους όπως κι εμείς. Φεύγοντας, σκεφτόμουν, πόσο κρίμα είναι, που μπάντες σαν τις Electrelane κάποια στιγμή αποφασίζουν να το διαλύσουν (περισσότερα γι αυτό στο electrelane.com), χωρίς μάλιστα να έχουν καταφέρει τη μεγάλη αναγνώριση που θα άξιζαν. Ή μήπως τελικά είναι καλύτερα έτσι;

Εκείνο που μένει είναι ένα υπέροχο live, που μου ξύπνησε μνήμες του ‘95 και του 2001. Μένει επίσης η υπέροχη αίσθηση της δισκογραφίας τους. Μακάρι να το ξανασκεφτούν τα κορίτσια…

Μέχρι τότε:

To the east

Tram 21

και λίγο Stereolab – Mountain

(Πηγή: www.myspace.com/electrelane)

~ από Dream Geizer στο 10/11/2007.