Στην Ιταλία το καζάνι βράζει. Στο Villabajo…

Το κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης διοργάνωσε το Σάββατο 20/10/2007 στη Ρώμη Πανιταλικό συλλαλητήριο για την επισφάλεια στην εργασία. Το θέμα της επισφάλειας θα απασχολήσει το Under Const-Action με μια σειρά άρθρων για την εργασιακή πραγματικότητα στην Ελλάδα και τις εξελίξεις στο ασφαλιστικό, όπου αναμένεται διεύρυνση των δυσμενών διακρίσεων σε βάρος (πάντα) των νέων εργαζόμενων.

Προς το παρόν, ας πάρουμε μία γεύση από τους 500.000 Ιταλούς που μαζεύτηκαν, απαιτώντας σταθερές εργασιακές σχέσεις και δικαίωμα στο μέλλον τους…

Στο Villabajo κάποιοι βαρέθηκαν να τραβάνε κουπί σε συνθήκες γαλέρας. Και εκφράζουν ανάλογες ανησυχίες. Αντιγράφω από προκήρυξη της Νεολαίας της Αυτόνομης Παρέμβασης Θεσσαλονίκης:

Όσοι και όσες από εμάς εργαζόμαστε ή προσπαθούμε εναγωνίως να βρούμε μια θέση εργασίας, διαπιστώνουμε τα τελευταία χρόνια ότι έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά οι εργασιακές σχέσεις. Για την ακρίβεια, γίνονται ολοένα και περισσότερο επισφαλείς οι όροι με τους οποίους μας παρέχεται η δυνατότητα να εργαστούμε.
Η τάση που πλέον χαρακτηρίζει τη λεγόμενη «αγορά εργασίας» διακρίνεται από:

συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου, αντί για συμβάσεις αορίστου χρόνου,

εργολάβους, που παίζουν το ρόλο του μεσίτη στην εύρεση εργασίας,

ανασφάλιστη εργασία και

ανεξέλεγκτες απολύσεις.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία συμβάλλουν στην όξυνση της εκμετάλλευσης που υφίστανται οι νέοι κυρίως εργαζόμενοι. Βλέπουμε να διαμορφώνονται οι όροι μιας ιδιότυπης και σύγχρονης σκλαβιάς. Είναι σαφές αυτό, όταν κάποιος «εμπορεύεται» την εργατική δύναμή σου και την πουλάει πακέτο στον οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, με οποιουσδήποτε όρους, με συμβάσεις που δεν σε εξασφαλίζουν σε τίποτα, καταπατώντας τα κατοχυρωμένα δικαιώματά σου, με την απειλή της απόλυσης να κρέμεται συνέχεια πάνω από το κεφάλι σου.
Καθημερινά, στους χώρους εργασίας, διαπιστώνουμε ότι τα κεκτημένα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι παλαιότεροι συνάδελφοι μας, δεν ισχύουν για εμάς τους νέους και τις νέες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων που θεσμοθέτησαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ σε βάρος των νέων εργαζόμενων.
Η κοινωνική ασφάλιση συρρικνώνεται και πολλοί από εμάς ίσως ποτέ να μην πάρουν μια αξιοπρεπή σύνταξη, παρότι θα έχουμε δουλέψει περισσότερα χρόνια γι’ αυτήν, ενώ ταυτόχρονα και με περίτεχνο τρόπο μας προβάλουν ως λύση την ιδιωτική ασφάλιση. Το πακέτο αυτό συμπληρώνεται με τη νομιμοποίηση της ανασφάλιστης εργασίας μέσω των προγραμμάτων STAGE, προκειμένου να αποκτήσουμε την απαιτούμενη προϋπηρεσία.
Μας λένε, ότι όλες αυτές οι διακρίσεις σε βάρος μας γίνονται για το καλό μας. Τους απαντάμε, ότι ο «εκσυγχρονισμός» τους και οι «μεταρρυθμίσεις» τους στα εργασιακά, είναι επικοινωνιακές φούσκες, που θέλουν να συγκαλύψουν τις ταξικές επιλογές τους.
Είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς, ότι με εφευρήματα του τύπου «απασχολησιμότητα» και «διαθεσιμότητα», αντιμετωπίζεται η ανεργία. Έτσι τουλάχιστον προσπαθούν να μας πείσουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται για το μέλλον μας, την ίδια ώρα που στην πλάτη μας σχεδιάζουν και εφαρμόζουν το παγκόσμιο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εργασίας αποκλειστικά προς όφελος της εργοδοσίας.
Εμείς οι νέες εργαζόμενες και νέοι εργαζόμενοι, εμείς οι νέες άνεργες και οι νέοι άνεργοι, εμείς που είμαστε έτοιμοι να χτίσουμε πάνω στις γνώσεις και τα οράματά μας, δεν αποδεχόμαστε τις συνθήκες αυτές εκμετάλλευσης και υποδούλωσης. Δεν αποδεχόμαστε την ανασφάλεια ως λύση για το μέλλον μας. Δεν θα επιτρέψουμε να θεσμοποιηθεί η επισφάλεια στην εργασία.
Για εμάς η εργασία είναι τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό δικαίωμα αδιαπραγμάτευτο. Και ως τέτοιο οφείλει να διαμορφώνει συνθήκες ασφάλειας, πάνω στις οποίες θα μπορέσουμε να στηρίξουμε τις επιλογές της ζωής μας. Και τελικά η ίδια μας η ζωή είναι αυτό που πρέπει σήμερα να διεκδικήσουμε.