Πάει κι αυτή η ‘Blog Action Day’… Next!

Στο δίλημμα, αν θα συμμετέχει το Under Const-Action στην Blog Action Day, αποφάσισα αρνητικά, αν και δεν το έχω λυμένο. Υπάρχουν σκέψεις, που δικαιολογούν ικανά, τόσο την άρνηση όσο και τη συμμετοχή.

Σαφέστατα και είναι σημαντικό πολιτικό γεγονός από μόνο του, η (έστω και συγκυριακή) συσπείρωση των bloggers γύρω από ζητήματα αιχμής, όπως το περιβάλλον. Σαφώς και καταγράφει ένα μήνυμα οργής και αντίδρασης, μια απέλπιδα μα έντονη προσπάθεια να ξυπνήσουν συνειδήσεις, και να απαιτήσουν αλλαγή πλεύσης από τις ισχυρές κυβερνήσεις και τις πανίσχυρες πολυεθνικές.

Εικόνες σαν και αυτές της διαδήλωσης στην πλατεία Συντάγματος, αποτελούν ζωντανό κομμάτι της πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας, που τώρα γράφεται, ως νέο κεφάλαιο στον όρο ‘συλλογική διαμαρτυρία’. Ενδεχόμενα οδηγούν και σε δημιουργία κινηματικών αντανακλαστικών, αν και πρόσφατος είναι ο e-διαπληκτισμός για το αν οι bloggers αποτελούν συλλήβδην κίνημα, ή άμορφο κοινωνικό πρόπλασμα.

Στην παραπάνω σκέψη εστιάζεται η αμφιβολία, που με ώθησε στην αποχή από την Blog Action Day. Όχι με το σκεπτικό της απαξίωσης μιας τέτοιας δράσης. Αλλά με την έννοια της απορίας και της ανησυχίας γύρω από το σκηνικό που στήνεται. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε παρά μερικά χρόνια πίσω, όταν άρχισαν, με τις καλύτερες προθέσεις, να καθιερώνονται οι διάφορες παγκόσμιες μέρες. Έγραψα σχετικά τον Ιούνιο για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Έχουμε φτάσει πια σε μια πλήρη απαξίωση του θεσμού της παγκόσμιας μέρας, μια και για οποιοδήποτε λήμμα υπάρχει στο λεξικό, θα υπάρχει πιθανότατα και η αντίστοιχη ημέρα, εν είδη ορθόδοξου εορτολόγιου.

Δεν ισχυρίζομαι, ότι για το περιβαλλοντικό ζήτημα δεν αξίζει να αφιερώνεται μία, ίσως δέκα, ακόμη και εκατό δράσεις, τοπικές και παγκόσμιες. Νιώθω, όμως, τον κίνδυνο, ότι η υπερβολική χρήση του όπλου αυτού, θα φθείρει την αποτελεσματικότητά του. Επιπλέον, δεν μπορεί να μας διαφεύγει η ψυχοαπελευθερωτική διάσταση των γενικευμένων ηλεκτρονικών δράσεων, όπως η χθεσινή blog action day. Φαίνεται να δημιουργείται η (ψευδ-) αίσθηση, ότι με το να αναρτήσουμε ένα banner, ή να γράψουμε ένα post, εξαντλούμε το χρέος μας απέναντι στο περιβάλλον, στην κοινωνία, μα κυρίως στις Ερινύες μας.

Υποστηρίζω την οργανωμένη δράση τέτοιου τύπου ως πρώτο βήμα συλλογικοποίησης ενός αιτήματος. Δεν μου αρκεί, όμως, να παραμένουμε στο περιθώριο διαμαρτυρόμενοι, και να περιμένουμε από άλλους να μας λύσουν το πρόβλημα, αν τύχει να μας ακούσουν. Βέβαια, όταν η φωνή είναι δυνατή, γκρεμίζει και τείχη. Στην τύχη, όμως;

Επιμένω στην αντίληψή μου, ότι οι οργανωμένες δράσεις είναι επιτυχημένες, όταν υπερβαίνουν την απλή συμμετοχή, τη διαμαρτυρία. Όταν οδηγούν στη δημιουργία ισχυρών κινημάτων, όταν βρίσκουν το δρόμο προς ένα ‘δια ταύτα’ ρεαλιστικό ή ουτοπικό, ικανό πάντως να θρυμματίσει καναπέδες και να χαλυβδώσει αγωνιστικές συνειδήσεις.

Ποιος ξέρει, μπορεί τελικά στην επόμενη blog day να συμμετέχω. Τις παραπάνω σκέψεις, όμως, δεν μπορώ να τις βάλω κάτω από το χαλάκι. Ίσως να έχει δίκιο ο Αστέρης, που έγραψε χθες:

Αν και προσωπικά διαφωνώ με τη γενικότητα της βασικής δράσης (”γράψτε κάτι για το περιβάλλον”), έχω βασική αρχή να στηρίζω οποιαδήποτε συλλογική προσπάθεια κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, και η αλήθεια είναι ότι τέτοιες δράσεις αγγίζουν τη συλλογική συνείδηση έστω και για λίγο, εν είδει μόδας.

~ από Dream Geizer στο 16/10/2007.