Ο τρελός τρελός κόσμος των Locomondo

Βρέθηκα το βράδυ της Παρασκευής (12/10) στην Υδρόγειο, για το live των Locomondo. Υποψιασμένος ήμουν, χωρίς όμως να έχω σαφή γνώμη για την μπάντα. Βέβαια, τα διθυραμβικά δημοσιεύματα έδιναν κι έπαιρναν τον τελευταίο καιρό, οπότε αποφάσισα να κάνω τη δοκιμή που θα με πείσει…

Το βράδυ άνοιξε με τους απολαυστικούς Global Vibe, που παρουσίασαν ένα δεμένο reggae σετ, από όπου ξεχώρισα το Spiritual dash και το Free your mind. Δημιούργησαν μια πολύ καλή ατμόσφαιρα, ο κόσμος άρχισε να λικνίζεται και να συντονίζεται με την αύρα της μπάντας στη σκηνή. Μακάρι ο επερχόμενος πρώτος δίσκος τους να μας επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Οι όποιες απορίες μου για τους Locomondo διαλύθηκαν σε λιγότερο από μισό λεπτό. Τόσο χρειάστηκε για να με (μας) ξεσηκώσουν με την (καθιερωμένη) ska καλησπέρα τους, με την οποία συστήθηκαν. Κι από κει και μετά ακολούθησε το απόλυτο πάρτυ, όπου μας χτυπούσαν μια στο καρφί με ska και μια στο πέταλο με ρυθμούς reggae. Μας πέρασαν από τη ‘Φραγκοσυριανή’ στο ‘Δεν κάνει κρύο’, από τα ‘100 Αφρό’ στην ‘Trendy Λίτσα’, μας κέρασαν ‘Πλατανιώτικο νερό’ και κάναμε ‘Σεξ στο διαδίκτυο’.

Σε ένα φρενήρη ρυθμό συνεχούς κλιμάκωσης, άρχισαν οι εκπλήξεις. Ανέβηκε στη σκηνή ο Βασίλης (Jah Smiley) των Soulfire για να προσθέσει τη χαρακτηριστική ερμηνεία του στο Ghetto tourist. Ακολούθησε μια εκπληκτική επίδειξη τεχνικής από τον Αντώνη Ανδρέου στο τρομπόνι, καθώς και το αμίμητο ‘Πίνω μπάφους και παίζω pro’, πιστό στη reggae κουλτούρα. Κάπως έτσι έφτασε και η ώρα να αποδοθεί φόρος τιμής στο μεγάλο προφήτη της reggae, τον Bob Marley. Με το ‘redemption song’, στο οποίο ανέβηκε ξανά ο Βασίλης, πίστεψα ότι αυτό το υπέροχο πάρτυ τελείωνε.

Λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, βέβαια. Όχι ότι υπήρχε περίπτωση να μας τελειώσουν έτσι ήρεμα οι Locomondo. Το κοινό προκάλεσε, όμως, και αυτό μια ανατροπή, απαιτώντας να ξαναπαιχτεί το ‘Δεν κάνει κρύο’, γεγονός που εξαπέλυσε κύματα ενθουσιασμού και εκρήξεις χορού. Επιμένοντας στο παιχνίδι ζέστη-κρύο, μας ξαναχαλάρωσαν με το ‘Γλάρο’. Μάλλον σκόπιμα, ώστε να μην καταλάβουμε από που θα μας έρθει…

Το τελευταίο πεντάλεπτο το συγκαταλέγω στις πιο έντονες live στιγμές που έχω ζήσει. ‘Mala vida’ σε απίστευτη εκτέλεση, με το κοινό να εκτοξεύεται πέρα από την ‘Υδρόγειο’…

Όπως συζητούσα και με έναν καλό φίλο, η άνθηση, τα τελευταία χρόνια, της reggae και της ska, μπορεί να οφείλεται στην μεγάλη επιτυχία των Mano Negra, του Manu Chao, των Ojos de Brujo και των Amparanoia, κυρίως όμως προκύπτει από τη σύνδεση της μουσικής αυτής με τα παγκόσμια κινήματα, μέσω του πολιτικού μηνύματος που συχνά εκφράζει. Οφείλεται, επίσης, στο μεράκι, τη δημιουργικότητα και τη συλλογική διάθεση των παιδιών που αγαπούν αυτή τη μουσική και την υπηρετούν πιστά. Ειδικά αν τολμούν να πειραματιστούν, τότε της δίνουν και άλλη διάσταση, τη διευρύνουν και την προχωράνε πέρα από τα στενά πλαίσια της αναπαραγωγής παλιών καλών και αγαπημένων ήχων. Σε αυτήν την κατηγορία βρίσκονται και οι Locomondo, οι οποίοι τόλμησαν να δέσουν τη reggae με τον ελληνικό στίχο, με ελληνικά όργανα και μελωδικές γραμμές.

Για επιδόρπιο:

• Ψεύτικη ζωή

• Video: The story so far

~ από Dream Geizer στο 15/10/2007.