(Άλλη μια) Παγκόσμια Ημέρα (Καταστροφής) Περιβάλλοντος

Πάντα αναρωτιώμουν, ποια η σκοπιμότητα των Παγκόσμιων Ημερών. Αφ’ ενός, προφανώς και δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα από μόνες τους. Αφ’ ετέρου, λειτουργούν περισσότερο απευθυνόμενες στο θυμικό και την ευαισθησία των (απολιτίκ;) πολιτών όπου γης. Φοβάμαι, δε, ότι κυρίως συμβάλλουν στην εξισορρόπιση των ενοχικών συνδρόμων μας από την αντίστροφη, τον υπόλοιπο χρόνο, δράση μας.
Υπάρχει, όμως, πάντα η πιθανότητα, η εκτεταμένη πληροφόρηση για το συγκεκριμένο ζήτημα, όπως αυτή παρέχεται από τα media κάθε τέτοια παγκόσμια ημέρα, να δημιουργεί συνθήκες προβληματισμού και αυτενέργειας σε κάποιους. Το κακό, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι η αυτενέργεια από μόνη της, έξω από κάθε πλαίσιο πολιτικού προβληματισμού, ούτε σε λύσεις οδηγεί, αλλά ούτε και συμβάλλει στην αντιμετώπιση των αιτίων του προβλήματος.
Αντιγράφω από σχετικό post μου για την ανακύκλωση οικιακών λυμμάτων:
Σε καμία περίπτωση, βέβαια, η παραπάνω προτεινόμενη αυτενέργεια (σημ.: Αναφέρομαι στην ανακύκλωση του μαγειρικού λαδιού), δεν αποτελεί απάντηση στην επιταχυνόμενη περιβαλλοντική επιβάρυνση. Συντάσσομαι με αυτούς που υποστηρίζουν, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει αναστροφή της τάσης αυτής μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, που σαν πρώτη ερμηνευτική μεταβλητή έχει την ‘αξία στον μέτοχο’, δηλαδή το κέρδος. Επειδή, λοιπόν, το οικολογικό ζήτημα είναι κοινωνικό ζήτημα, και συνεπώς ζήτημα κοινωνικής οργάνωσης, απαιτείται δράση τόσο σε πολιτικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Με αυτές τις σκέψεις κατά νου, εκτιμώ ότι το περιβαλλοντικό ζήτημα δεν περιορίζεται στις βίαιες συνέπειες της ανθρώπινης παρέμβασης. Είναι και τα ζητήματα διαχείρισης του περιβάλλοντος, είναι και τα ζητήματα ποιότητας ζωής που απορρέουν από αυτό.
Στο πλαίσιο αυτό, ο δήμαρχος Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης συνεχίζει για 19η ημέρα την απεργία πείνας, έχοντας πετύχει μέχρι τώρα τη δημιουργία ενός κινήματος υπεράσπισης του δικαιώματος για ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες. Πρέπει όλοι να σταθούμε συμπαραστάτες στον αγώνα του ηρωικού δήμαρχου και των πολιτών-φορέων-οργανώσεων που συσπειρώθηκαν γύρω του.
Περνώντας στη Θεσσαλονίκη, η Δημοτική Παράταξη “Θεσσαλονίκη των Πολιτών και της Οικολογίας” προσπαθεί να αναδείξει το ζήτημα του καθαρισμού, της προστασίας και της ανάδειξης της τελευταίας ακτής που έχει απομείνει στο θαλάσιο μέτωπο του Δήμου Θεσσαλονίκης. Από το σχετικό δελτίο τύπου:
Ο πλανήτης ολόκληρος χρειάζεται προστασία από την τεράστια υποβάθμιση που βιώνει σε όλα τα μέτωπα και τις τεράστιες κλιματικές αλλαγές που συντελούνται χρόνο με το χρόνο, μέρα με την ημέρα.
Καθαρίζοντας ένα από τα ελάχιστα φυσικά τοπία που έχουν παραμείνει στο θαλάσσιο μέτωπο της πόλης, την ακτή στο βυζαντινό λιμάνι του Κελαριού (πίσω από το ιατρικό της Express Service) διαδηλώνουμε την πρόθεσή μας να σταματήσει η συστηματική απαξίωση του περιβάλλοντός μας.
Η ακτή αυτή της Θεσσαλονίκης, εγκαταλειμμένη από τους αρμόδιους φορείς και απειλούμενη από την επέκταση της υποθαλάσσιας αρτηρίας, σήμερα αποτελεί χώρο ρίψης απορριμμάτων και μπαζών.
Αγκαλιάζοντας την ακτή της πόλης μας, αγκαλιάζουμε συμβολικά όλες τις ακτές του πλανήτη που σβήνουν και δηλώνουμε ταυτόχρονα την πρόθεσή μας να δράσουμε δυναμικά για να τις προστατεύσουμε.
Ζητάμε από το Δήμο Θεσσαλονίκης να προχωρήσει στην ανάδειξη της μοναδικής φυσικής ακτής του Δήμου μας και να την αποδώσει για δημόσια χρήση στους πολίτες.
Η Δημοτική Κίνηση «Θεσσαλονίκη των Πολιτών και της Οικολογίας» καλεί όλους τους πολίτες και τους φορείς της πόλης την Τετάρτη 6 Ιουνίου στις 6 το απόγευμα στην Ακτή Κελαριού (πίσω από το ιατρικό της Express Service) όπου θα μαζέψουμε σκουπίδια και μπάζα από την αμμουδιά, στη συνέχεια θα τα διαχωρίσουμε και θα τα προωθήσουμε για ανακύκλωση.Η αλλαγή αρχίζει από εμάς τους ίδιους
Ας βοηθήσουμε όλοι να ακουστεί αυτό το μήνυμα
Στην προσπάθεια συμμετέχουν:
Περιβαλλοντικοί, εκπαιδευτικοί και πολιτιστικοί φορείς.
Ας σκεφτούμε, λοιπόν, παγκόσμια, και ας δράσουμε. Όχι μόνο τοπικά, όχι εφάπαξ, αλλά με συνέχεια, συλλογικά, κινηματικά, πολιτικά.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 7/6: Η προγραμματισμένη για τις 6/6 δράση της “Θεσσαλονίκης των πολιτών και της οικολογίας” αναβλήθηκε λόγω καιρικών συνθηκών. Σύντομα θα ενημερωθούμε για τη νέα ημερομηνία.


RSS Feed
under.const.action[@]gmail[.]com
Downloads



“Επειδή, λοιπόν, το οικολογικό ζήτημα είναι κοινωνικό ζήτημα, και συνεπώς ζήτημα κοινωνικής οργάνωσης, απαιτείται δράση τόσο σε πολιτικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.”
Πολύ σωστό σε βρίσκω Νικόλα. Συμφωνούμε απολύτως.
Σχετικά τώρα με τον Δήμαρχο Ελληνικού, μιας και τον αναφέρεις στο άρθρο σου, τα νέα (σχετικά με αυτό που ήθελε να πετύχει ο άνθρωπος, διότι η υγεία του από ότι έμαθα υπέφερε) είναι καλά!
http://elliniko.gr/article.php?id=987
Σε καμία περίπτωση, βέβαια, η παραπάνω προτεινόμενη αυτενέργεια (σημ.: Αναφέρομαι στην ανακύκλωση του μαγειρικού λαδιού), δεν αποτελεί απάντηση στην επιταχυνόμενη περιβαλλοντική επιβάρυνση. Συντάσσομαι με αυτούς που υποστηρίζουν, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει αναστροφή της τάσης αυτής μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, που σαν πρώτη ερμηνευτική μεταβλητή έχει την ‘αξία στον μέτοχο’, δηλαδή το κέρδος. Επειδή, λοιπόν, το οικολογικό ζήτημα είναι κοινωνικό ζήτημα, και συνεπώς ζήτημα κοινωνικής οργάνωσης, απαιτείται δράση τόσο σε πολιτικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Η ανάλυση αυτή αν και οικονομικά είναι σωστή, εντούτοις δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποτελεί τμήμα μιας στρατηγικής της αριστεράς σε σχέση με τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Στην Αθήνα λόγου χάρη, η ατμόσφαιρα είναι άθλια όχι λόγω των τεράστιων βιομηχανικών μονάδων που υπάρχουν στην πόλη (sic), αλλά λόγω της κουλτούρας του έλληνα να κάνει τα πάντα χρησιμοποιώντας ως μέσω μετακίνησης το αμάξι του. Αυτό ταυτόχρονα -για να ανοίξω μια παρένθεση- αναδεικνύει και τις ελλειμματικές κρατικές πολιτικές για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το κράτος μην έχοντας κατορθώσει να φτιάξει πραγματικά καλές δημόσιες συγκοινωνίες, επί της ουσίας μετακυλύει το κόστος της μετακίνησης στον απλό πολίτη. Έτσι λοιπόν «δουλεύουν» οι τράπεζες που χρεώνουν τον κόσμο με δάνεια για να αγοράσει το καινούργιο του αυτοκίνητο, οι διαφημιστικές εταιρείες έχουν και αυτές δουλειά γιατί επεξεργάζονται τρόπους που θα σε πιάσουν κότσο, και άλλα πολλά. Κοντολογίς δηλαδή, θα μπορούσε κανείς να κάνει μια ανάλυση η οποία βασίζεται στην λογική του Μάρξ τον καιρό που αυτός έγραφε το ‘Εγκώμιο του εγκλήματος’.
Πιστεύω λοιπόν ότι μια τέτοια στρατηγική για την αντιμετώπιση του οικολογικού ζητήματος είναι καταστροφική για την αριστερά. Είναι άλλο να λέμε ότι το οικολογικό κίνημα πρέπει να έχει σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά (και μην μου πει κανείς ότι οι οικολόγοι πράσινοι είναι τέτοιοι), και άλλο να λέμε ότι το οικολογικό ζήτημα θα λυθεί με μια άλλου τύπου οικονομία, η οποία θα είναι σαφώς αντικαπιταλιστική και δεν θα εμπεριέχει στον κεντρικό πυρήνα της την λογική του κέρδους. Η ανάλυση αυτού του τύπου είναι ένας βαθύτατος οικονομισμός, ο οποίος βέβαια είναι απόρροια του σταλινισμού, και της σταλινικής περιόδου της Γ’ Διεθνούς. Δεν μπορούμε σαν αριστερά να δεχόμαστε μετά από 60 χρόνια αυτού του τύπου την ανάλυση για την ζωή γενικότερα και τους τομείς της. Το ζήτημα των κακοποιημένων γυναικών π.χ δεν συναντάται μόνο στις οικογένειες της εργατικής τάξης, όπου ο άντρας γυρνώντας κουρασμένος από την δουλειά και τα δωδεκάωρα, ζητάει επιτακτικά από την γυναίκα του να του φέρει τις παντόφλες, όπου αν αυτή δεν υπακούσει την πλακώνει στο ξύλο, επειδή γυρίζει μεθυσμένος στο σπίτι από το καπηλειό…. Όπου είχε πάει να τραγουδήσει τους μοιραίους του Βάρναλη, πίνοντας κανάτες κρασί κλαίγοντας την μοίρα του.
Γιατί τότε υπάρχει και η κακοποίηση των γυναικών στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα;;; Προφανώς και είναι ρητορικό το ερώτημα!!!!
Αν ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία, και αν βλέπαμε την πολιτική κάτω από την αντίληψη ενός στείρου οικονομισμού τότε θα δεχόμασταν ότι η μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση δεν θα έπρεπε να γίνει γιατί η Ρωσία ήταν αγροτική χώρα, αλλά και επίσης θα δεχόμασταν ότι στην ΕΣΣΔ υπήρχε Σοσιαλισμός επειδή κανείς δεν ήταν άνεργος, τα κριτήρια του τρόπου λειτουργίας της παραγωγής δεν ήταν ίδια με αυτά του καπιταλισμού, υπήρχε ένα βιοτικό επίπεδο καλό για όλους, κλπ κλπ.
Αν όμως το οικολογικό κίνημα μέσω της παγκόσμιας δράσης του καταφέρει να κάνει την Αμερική να υπογράψει το σύμφωνο του Κιότο, ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό αυτό θα είναι κακό;; Μια πρόσφατη έρευνα δε, έδειξε ότι η «Κομμουνιστική Κίνα», έχει ξεπεράσει κατά 8% την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό το συγκεκριμένο αέριο ευθύνεται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Άρα το ζήτημα δεν είναι τόσο μεταξύ του κακού καπιταλισμού, και του καλού Σοσιαλισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και στην Σοβιετική Ένωση οι πυρηνικές δοκιμές ήταν στην ημερησία διάταξη. Όπως εξάλλου και στην δύση. Το ζήτημα για την αριστερά δεν είναι τόσο η σύγκριση μεταξύ δυο κοινωνικών συστημάτων, όσον αφορά το θέμα της οικολογίας. Το μέγιστο καθήκον της αριστεράς είναι να εντάξει τις ανησυχίες των ανθρώπων για το περιβάλλον σε ένα νέο πολιτικό πρόταγμα, σε ένα νέο συνολικό πρόγραμμα για την κοινωνία. Εμένα ποσώς με ενδιαφέρει αν θα πρέπει απαραιτήτως ο κάθε οικολόγος να θεωρείται αντικαπιταλιστής. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η αριστερά δεν θα πρέπει να «συνδέει» την λύση του οικολογικού ζητήματος με την ανατροπή του καπιταλισμού, αλλά επίσης με την πρόταση ενός άλλου μοντέλου ανάπτυξης ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό!!!
Αν ισχύσει ποτέ η λογική του ‘όλα θα λυθούν δια μαγείας στον μελλοντικό Σοσιαλισμό, που έτσι κι αλλιώς θα έρθει’ όπως λέει το ΚΚΕ, τότε δεν θα διαφέρουμε σε τίποτα με τον πρωτόγονο αριστερισμό του ΚΚΕ.
Αν η αριστερά παγιδευτεί σε αυτή την λογική, τότε δεν θα παλεύει ούτε για τα μικρά καθημερινά ζητήματα, τα οποία συνδέονται διαλεκτικά με τα μεγάλα. Το οικολογικό πρόβλημα δεν απαντάται μόνο με μια πεζή ρηχή οικονομική ανάλυση, την οποία μαθαίνουμε στα πανεπιστήμια, και μετά την αναμασάμε σαν καραμέλα.
Το οικολογικό πρόβλημα δεν είναι τάση, αλλά μια συγκεκριμένη πρακτική η οποία συναρτάται με ιδεολογικούς συσχετισμούς δύναμης, πολιτικούς, με κώδικες αξιών κτλ.
Η κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα, ο τρόπος ζωής που καλλιεργείται από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, αλλά και του συστήματος, αναπαράγουν ένα αξιακό μοντέλο πολύ συγκεκριμένο, το οποίο αλώνει τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Και μια τελευταία παρατήρηση.
Από την αρχή εξέφρασα την άποψη ότι συμφωνώ με την ανάλυση περί κέρδους κλπ κλπ.
Θα έπρεπε όμως αν θέλουμε να καταθέτουμε μια ολοκληρωμένη θεώρηση των πραγμάτων, να βάλουμε μέσα στην ανάλυση μας και την σχέση μεταξύ ζήτησης και προσφοράς!!!!! Το κέρδος υπάρχει σε «προϊόντα» που παρουσιάζουν αυξημένη ζήτηση (όχι μόνο βέβαια, γιατί πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας και το κόστος παραγωγής), και αυτή την ζήτηση πρέπει κάποιος να την καλύψει……
Αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ με όρους αμιγώς ιδεολογικούς, πολιτικούς, και πολιτισμικούς πως επερωτάμε αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και πρακτικών που υπάρχει εξαιτίας της ηγεμονίας του Νεοφιλελευθερισμού;;; Και επίσης, πως; και με ποιόν τρόπο εμείς δημιουργούμε την δική μας αντι-ηγεμονία στην ηγεμονία του Νεοφιλελευθερισμού;;;;;;; Bασιζόμενοι σε μια οικονομική ανάλυση, ότι το πρόβλημα απαντάται μόνο μέσα στον καπιταλισμό;;;; και θα λυθεί με την ανατροπή του;;;;
Δεν λέω λοιπόν, καλή η οικονομία, αλλά ακόμα καλύτερη η πραγματική πολιτική!!!!!
Η ωραιότερη ανακάλυψη του ανθρώπου!!!!!
[...] να καθιερώνονται οι διάφορες παγκόσμιες μέρες. Έγραψα σχετικά τον Ιούνιο για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. [...]
Πάει κι αυτή η ‘Blog Action Day’… Next! « Under Const-Action το είπε στο 16/10/2007 στο 12:49 πμ |
[...] (Άλλη μια) Παγκόσμια Ημέρα (Καταστροφής) Περιβάλλοντος Πάντα αναρωτιώμουν, ποια η σκοπιμότητα των Παγκόσμιων [...]
Παγκόσμιες ημέρες περιβάλλοντος και άλλες ανάλαφρες ιστορίες για καναπέδες « Under Const-Action το είπε στο 8/12/2007 στο 6:53 μμ |
Κοιτάξτε και αυτό το blog: http://www.planet-alert.blogspot.com