Λόχος, Προσοχή! Χριστός Ανέστη…

Το Πάσχα και η Ανάσταση είναι έννοιες βαθιά συνυφασμένες με τον κεντρικό πυρήνα του μηνύματος, γύρω από το οποίο στηρίχθηκε ο Χριστιανισμός για τη διάδοση και την επικράτησή του μέχρι σήμερα. Είναι το μήνυμα της ελπίδας, ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, ότι η αδικία θα αποκατασταθεί, ότι η αρρώστια και η κακουχία θα μείνει μακριά από εμάς. Όλα αυτά, βέβαια, σε μια άλλη ζωή, σε ένα μετά το θάνατο κόσμο.

Όσο φαντάζει λογική η ανάγκη των περισσότερων ανθρώπων να βρουν ένα ‘αφηρημένο’ αποκούμπι στην προσπάθεια να ξεπεράσουν αυτά που τους πιέζουν, αυτά που τους φοβίζουν ή τα απρόσμενα, άλλο τόσο παράλογη μου φαίνεται η ιεροπανύγυρις που έχει στηθεί γύρω από αυτήν την πηγαία ανάγκη.

Yποτίθεται, σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές διδασκαλίες, ότι το αναστάσιμο μήνυμα είναι μήνυμα αγάπης, μήνυμα ειρήνης, μήνυμα κατανόησης. Υπάρχει όμως μια εικόνα που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και όχι μόνο δε συνάδει με το παραπάνω μήνυμα, αλλά, με την ανοχή της εκκλησίας, το αλλοιώνει, για να μην πω το καπελώνει. Έχετε μάλλον προσέξει, ότι την ώρα που ο Χριστόδουλος ψάλλει το “Χριστός Ανέστη”, η στρατιωτική μπάντα αρχίζει να παιανίζει περήφανα στρατιωτικά εμβατήρια. Σαν να πρόκειται για παρέλαση αρμάτων σε κάποια εθνική επέτειο.

Eκεί ακριβώς βρίσκεται το κλειδί. Μια θρησκευτική γιορτή, δηλαδή, παίρνει το χρώμα της εθνικής επετείου. Καθόλου παράξενο, αν σκεφτεί κανείς το πόσο ισχυρά έχει εγκαθιδρυθεί το δόγμα της ελληνορθοδοξίας στην πραγματικότητα του τόπου, το πόσο στενά έχει συνδεθεί η πορεία της ορθοδοξίας με την πορεία του ελληνικού κράτους, το ρόλο, τέλος, που διαχρονικά έχει παίξει στην πολιτική και κοινωνική ζωή μας, ο στενός δεσμός ανάμεσα στο κράτος, τις ένοπλες δυνάμεις και την εκκλησία.

Aς γιορτάσουμε λοιπόν την Ανάσταση ως γνήσιοι επίγονοι του δόγματος αυτού.

Λόχος, Προσοχή! Χριστός Ανέστη.
Του χρόνου βάλτε και πυρά με αβολίδωτα, έτσι για να σπάσει η μονοτονία των πυροτεχνημάτων…

~ από Dream Geizer στο 8/4/2007.