Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στη Βαρβάρα Χαλκιδικής

Είχα αποφασίσει από καιρό, ότι δεν πρόκειται να δω τον Θανάση Παπακωνσταντίνου στις εμφανίσεις του στο Principal στη Θεσσαλονίκη. Μία συνάδελφος μου έδωσε την πληροφορία, ότι στις 24/3 θα έπαιζε σε ένα μπαρ στη Βαρβάρα, ένα μικρό πανέμορφο χωριό στην ορεινή Χαλκιδική.

Ενθουσιασμένοι από την διαδρομή, αλλά και από την αγωνία της προσμονής, φτάσαμε το Σάββατο το απόγευμα στο χωριό. Μέσα στο γενικότερο εορταστικό κλίμα, στο οποίο συνέβαλαν και οι τηλεοράσεις που ήταν όλες συντονισμένες στον αγώνα ποδοσφαίρου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εμείς κατευθυνθήκαμε στο μπαρ “Αερικό”, όπου θα γινόταν το live του Θανάση και της παρέας του.

Γύρω στις έντεκα τα παιδιά ξεκίνησαν. Με ομολογουμένως χαλαρή διάθεση, και δυστυχώς χωρίς την παρουσία της Μάρθας Φριτζήλα, αντιμετώπισαν αρχικά αρκετά τεχνικά προβλήματα. Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν ο ντράμερ αναγκάστηκε να αποχωρήσει, ταλαιπωρημένος από την ίωση που εμφανώς τον κατέβαλε.

Κι εκεί που σκεφτόμουν ότι μάλλον άλλα περίμενα κι άλλα τελικά θα δω, άρχισε ο Μπαντούκ να απαγγέλλει την εισαγωγή του “Πεχλιβάνη”. Μονομιάς σα να κουρντίστηκε όχι μόνο η μπάντα, αλλά ολόκληρο το μαγαζί. Προς έκπληξη όλων, χρέη ντράμερ ανέλαβε ο (μέχρι τότε) βιολιστής! Προφανώς αυτό το ξέσπασμα με το συγκεκριμένο κομμάτι χρειάζονταν, για να πάρει στα πάνω της όλη η βραδιά. Ζωντάνεψε ο κόσμος, άρχισε να συμμετέχει, να τραγουδάει, να απολαμβάνει τις αστείες αφηγήσεις του Θανάση, να συγκινείται με το “Αερικό”.

Εκείνο που δεν περίμενα με τίποτα, ήταν η καταπληκτική ερμηνεία του Γιώργου Μπαντούκ σε δύο κομμάτια του Tom Waits, αλλά και (δεν το πιστεύω ακόμα) στο ιστορικό Venus in Furs των Velvet Underground…

Ε ναι, τελικά το live βγήκε ακόμη καλύτερο απ’ ότι περίμενα. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο “πετούσε” ο Θανάσης και η παρέα, και ο κόσμος όλος γύρω τους. Μας πήγε από τη Δοϊράνη στα “Τρίκαλα”, μας έκανε μαθήματα Ηπειρώτικης διαλέκτου, μας έπαιξε το “Σκουλαρίκι”, ένα από τα πρώτα του τραγούδια, που είχει γράψει όταν έμενε στα Εξάρχεια, ένα τραγούδι που σχολιάζει την κατάχρηση εξουσίας που συχνά χαρακτηρίζει της δράση της αστυνομίας…

Ο “Αποσπερίτης” ήταν, όπως πάντα, μια από τις πιο μαγικές στιγμές της βραδιάς. Πάνω στο καλύτερο, μας λέει ο Θανάσης μία ζεστή καληνύχτα… Αίφνης το “Αερικό” μετατράπηκε σε “Γ. Καραϊσκάκη”, και η ατμόσφαιρα δονήθηκε από το σύνθημα-αίτημα “Ρε Θανάση, τι είπες τώρα; Δε θα φύγεις ως τις τέσσερις η ώρα“. Όπως καταλαβαίνουν όσοι έχουν δει live του Θανάση, άλλο που δεν ήθελε κι αυτός…

Συνέχισε με σετ από δικά του, και όχι μόνο, κομμάτια. Έκανε μια φοβερή μίξη μιας blues-ιάς με την “Αλεξάνδρεια”, μας απογείωσε με την “Πριγκιπέσα” του Σωκράτη Μάλαμα. Περασμένες τέσσερις, αποφάσισε να κατέβει από το πάλκο. Το βράδυ όμως είχε και συνέχεια… Βλέπετε, ο Μπαντούκ είχε ζεσταθεί για τα καλά, και αποφάσισε να κάνει ένα blues-rock σεμινάριο μέχρι τις έξι, ή τέλος πάντων τόσο νομίζω ότι έδειχνε το ρολόι μου μετά από ένα κιλό Jameson!

Το επόμενο πρωί (καλά σχήμα λόγου το πρωί), ήρεμοι και γεμάτοι από την εμπειρία, πίναμε τον καφέ μας στον ξενώνα που μέναμε. Διαπιστώσαμε, ότι στον ίδιο ξενώνα, εκτός από εμάς, έμενε όλη η μπάντα και ο Θανάσης. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε, να μιλήσουμε λίγο. Έτσι είχα κι εγώ την ευκαιρία να διαπιστώσω, ότι σε μερικές, λίγες, περιπτώσεις, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο πάλκο και τα τραπέζια, ανάμεσα στον προβολέα και στο φως της μέρας. Το επόμενο πρωί, ο Θανάσης ήταν ο γνωστός Θανάσης, μετρημένος και σεμνός, με αυτοπεποίθηση και με το χαμόγελο της ικανοποίησης, αυτό το χαμόγελο που έχει κάποιος που απολαμβάνει να κάνει κάτι που το θεωρεί σημαντικό, όταν μάλιστα γνωρίζει ότι το κάνει και καλά.

Θυμήθηκα τότε τους πιτσιρικάδες σε ένα παλιότερο live που φώναζαν “Θανάση ζούμε για να σ’ ακούμε“. Ναι γαμώτο, έχεις πολλά να πεις…

Σχετικά: Κοιλάδα των Τεμπών – Ιστοσελίδα για το Θανάση Παπακωνσταντίνου

~ από Dream Geizer στο 31/3/2007.