Ένα Σαββατοκύριακο, δύο Συνέδρια, τρεις γνώμες

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε διεξήχθησαν ταυτόχρονα δύο σημαντικά γεγονότα, το Διαρκές Συνέδριο του Συνασπισμού, για να καθοριστεί η εκλογική στρατηγική του κόμματος για της επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, και το 33ο τακτικό Συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας.

Αρχίζοντας από το πρώτο, το Διαρκές Συνέδριο του Συνασπισμού, επιβεβαίωσε, όπως ήταν αναμενόμενο, την στρατηγική της συμπόρευσης με ευρύτερες αριστερές δυνάμεις, ώστε να δημιουργηθεί ένας ισχυρός ενωτικός ριζοσπαστικός αριστερός πόλος, με σύγχρονο προσανατολισμό, που θα ξεπερνά τον καταγγελτικό λόγο και θα έχει δυναμική και δημιουργική παρέμβαση τόσο στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς, όσο και στην κοινωνία, τα κινήματα και τους κοινωνικούς αγώνες.

Γνώμη πρώτη: Είναι ξεκάθαρη η προσήλωση των φορέων του δικομματισμού στα κελεύσματα του νεο-φιλελευθερισμού. Είναι ξεκάθαρη λοιπόν και η ανάγκη πολιτικής, ιδεολογικής και κινηματικής αντίδρασης σε αυτό το φαινόμενο. Η επανασύσταση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο της αριστεράς να ελπίζει στην απόκρουση αρχικά, και τελικά στην ανατροπή των πολιτικών του δικομματισμού. Αποτελεί, επιπλέον, σαφή αποτύπωση στο πολιτικό προσκήνιο, των διεργασιών που έχουν διαγραφεί στην κοινωνία, ειδικά μετά

• την επιτυχημένη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ,
  
• των ιστορικών αγώνων του Φοιτητικού Κινήματος και της εκπαιδευτικής κοινότητας ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16 και στο νόμο-πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια,
  
• την ανάδειξη ουσιαστικά του Συνασπισμού στη ΜΟΝΗ αξιόπιστη αντιπολιτευτική φωνή στην Ελλάδα σήμερα.

Περνώντας στο 33ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, θα επισημάνω τις ενστάσεις που από την αρχή υπήρξαν (από την πλευρά της Αυτόνομης Παρέμβασης) σχετικά με τη νομιμοποίηση συγκεκριμένων συνέδρων. Παρά την εξέλιξη αυτή, η Αυτόνομη Παρέμβαση πέτυχε την εκλογή και τρίτου μέλους στη Διοίκηση της ΓΣΕΕ. Και αν το αποτέλεσμα ικανοποίησε εμάς που συμμετέχουμε στην Α.Π., δε συνέβη το ίδιο με το Συνέδριο, τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε σε αυτό, την επιβεβαίωση της εκφρασμένης συνδικαλιστικής πολιτικής της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, αλλά και τα έκτροπα που συνέβησαν το Σάββατο, όπου συνδικαλιστές του Π.Α.ΜΕ. επιχείρησαν να κατεβάσουν από το βήμα τον προσκεκλημένο ομιλητή Γενικό Γραμματέα της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

Γνώμη δεύτερη: Δια στόματος του προέδρου της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου, το συνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει να σκύψει στα προβλήματα των νέων εργαζόμενων και να προσπαθήσει να εντάξει τους νέους στη δράση του. Αδυνατώ να κατανοήσω πως θα συμβεί αυτό, όταν παραμένει ασφυκτικός ο κομματικός εναγκαλισμός του συνδικάτου, όταν συμμετέχουν στη διοίκηση του συνδικαλιστές με σαφή και εκφρασμένη εργοδοτική αντίληψη, όταν το μοντέλο συνδικαλισμού παραμένει μέχρι σήμερα γραφειοκρατικό. Πότε επιτέλους η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα μιλήσει για την επισφάλεια στις εργασιακές σχέσεις των νέων; Πότε θα κάνει σημαία αγώνα την απόκρουση της επισφάλειας, την καταπολέμηση της ανεργίας όχι στη βάση της ελαστικοποίσης των εργασιακών σχέσεων, την ύπαρξη δημοκρατίας στους χώρους εργασίας, τη διασφάλιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών;

Τα συμπεράσματα από τα δύο συνέδρια δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Δείχνουν μάλιστα των καθοριστικό ρόλο των νέων πολιτών, των νέων εργαζόμενων, στη διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών ισορροπιών μελλοντικά.

Γνώμη τρίτη: Με την επιτυχία της “Ανοιχτής πόλης” στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, και του κινήματος κατά της αναθεώρησης του Άρθρου 16, γίνεται σαφές ότι οι νέοι άνθρωποι ωθούνται στη συμμετοχή, όταν εμπνέονται, όταν πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν, όταν οι ίδιοι γίνονται κέντρο των εξελίξεων. Ενώ ο Συνασπισμός φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει αυτό και να εντάσσει τους νέους στην πολιτική του στρατηγική, η ηγεσία της ΓΣΕΕ επιμένει σε έναν ανέμπνευστο δρόμο κομματικής και εργοδοτικής συναίνεσης, ακυρώνοντας στην πράξη τις διακυρηκτικές προθέσεις της για ένταξη των νέων στη συνδικαλιστική δράση.

~ από Dream Geizer στο 18/3/2007.