Γιατί (δεν) γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον

Η πραγματικότητα στην ΕΤΕ και στον κλάδο, όπως διαμορφώνεται σήμερα, με γεμίζει ανησυχίες. Ανησυχίες που διογκώνονται, όσο η πραγματικότητα αυτή εξυφαίνεται ως πιθανό μελλοντικό σενάριο.
Και αναρωτιέμαι: Τελειώνει η ιστορία; Το κεφάλι κάτω και γαλαρία στη γαλέρα;
Πιστεύω στη δύναμη του συνδικάτου. Απορώ όμως, πως είναι δυνατόν αυτοί που λένε ότι με εκπροσωπούν, μέσα στην ασφάλεια συσχετισμών και πλειοψηφιών, να προτιμούν τις ανούσιες μάχες χαρακωμάτων, να επιδίδονται σε θέατρο σκιών, να κάνουν ελατήριο τα καταστατικά και τις δημοκρατικές διαδικασίες;
Αλλά κι αυτοί που λένε ότι μάχονται για μένα, πως γίνεται να το κάνουν αυτό απ’ την απέναντι όχθη, και όχι μαζί μου; Γιατί επιλέγουν τους φράκτες γύρω απ’ τον κήπο τους, αντί για τον κοινό βηματισμό;
Απαιτώ αξιοπιστία. Επένδυσα χρόνο και κόπο στη μόρφωση, εξοικειώθηκα με τεχνολογίες και προσαρμόστηκα γρήγορα στις ανάγκες της τράπεζας. Τι κέρδισα; Συμπιέζομαι καθημερινά στο κατάστημα, στον προκρούστη του ανταγωνισμού, στη δίνη επιδεινούμενων εργασιακών σχέσεων, στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης Εδέμ.
Ζητώ ισότητα. Συνταγματικό δικαίωμα σου λέει, αλλά οι νόμοι δεν τα βλέπουν αυτά. Ρατσιστικοί ηλικιακοί διαχωρισμοί με το νόμο 2084/92 του Σιούφα. Ρατσιστικοί ηλικιακοί διαχωρισμοί και με το νόμο 3029/02 του Ρέππα. Κι εγώ; Στην καλύτερη περίπτωση με τα ίδια χρόνια εργασίας θα πάρω αρκετά μικρότερη σύνταξη. Το έγκλημά μου; Ξεκίνησα να δουλεύω μετά το 1993. Πάλι καλά, γιατί όπως το πάνε κάθε δέκα χρόνια θα μας χωρίζουν σε φέτες…
Βλέπω αρκετούς συνομήλικούς μου να φεύγουν απ’ την τράπεζα. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς το ύψος του μισθού, και την αναγκαστική τελικά δέσμευση όλο και περισσότερου προσωπικού χρόνου στο κυνήγι των πωλήσεων και του όποιου bonus. Λογικό, επίσης, αν σκεφτώ πόσοι συνάδελφοί μου εργάζονται εκτός χώρου της τράπεζας (ακόμα και σε εκθέσεις αυτοκινήτων). Λογικό, τέλος, ειδικά τώρα, που υπάρχει η προοπτική το ωράριό μας να γίνει λάστιχο και το Σάββατό μας καθημερινή. Μας αρκεί να ζούμε για να δουλεύουμε; Και τι γίνεται με «λεπτομέρειες», όπως η οικογένεια, ο πολιτισμός ή η κοινωνία των πολιτών;
Σ’ αυτό το μέλλον τους γυρίζω τις πλάτες μου. Επιλέγω όμως να μην γυρίσω τις πλάτες στο κοινό μας μέλλον, αυτό που από σήμερα μπορούμε όλοι μας να διεκδικήσουμε. Και για να μπορούμε αύριο να το διαμορφώσουμε, πρέπει από σήμερα να διεκδικήσουμε ανανέωση της συλλογικής μας δράσης. Όχι με όρους αποκλεισμού, αλλά συνολικά και μαζικά με διαδικασίες και συνελεύσεις ανοιχτές. Όχι με όρους ενσωμάτωσης, αλλά με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες και τις διαφορετικές εκτιμήσεις.
Με τη συμμετοχή μας στη δράση του Συλλόγου και της Ομοσπονδίας, με τη στελέχωση των Επιτροπών Καταστημάτων και τη λειτουργία Συνελεύσεων Νέων σε κάθε νομό, μπορούμε εμείς οι νέοι να δώσουμε απάντηση στο κυρίαρχο κοινωνικό μοντέλο, αυτό που προάγει την ατομικότητα σε βάρος κάθε συλλογικής διεργασίας, αυτό που αναπαράγει τον εαυτό του σε συνθήκες απαξίωσης της πολιτικής (βλέπε τις κοκορομαχίες του δικομματισμού), αυτό που ποδηγετεί τα ΜΜΕ, μα και την ίδια την εκπαίδευση.
Με τη μαζική συμμετοχή μας μπορούμε να φέρουμε το φρέσκο αέρα που χρειάζεται για να ανατρέψουμε την κομματική, κυβερνητική, εργοδοτική και γραφειοκρατική λειτουργία του συνδικάτου, η οποία νοθεύει τα όποια αγωνιστικά αντανακλαστικά μας. Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για όλους μας. Για μας τους νέους είναι και εύφλεκτο. Σαν τα όνειρά μας.

~ από Dream Geizer στο 5/12/2006.