Όνειρα καριέρας και εργασιακή καθημερινότητα

Ένα φαινόμενο που παρατηρείται στην τράπεζα την τελευταία πενταετία, σε αντιδιαστολή με το παρελθόν, είναι ότι αρκετοί νέοι υπάλληλοι που προσλαμβάνονται μέσα από τη διαδικασία του διαγωνισμού, επιλέγουν να αποχωρήσουν από την τράπεζα πριν καν συμπληρώσουν δύο χρόνια εργασίας.
Σίγουρα η φύση της δουλειάς, σε συνδυασμό με τις κλίσεις, προτιμήσεις και δεξιότητες κάθε ανθρώπου, αλλά και με τις παρεχόμενες αμοιβές και συνθήκες εργασίας, οδηγεί κάποιους στην απόφαση να παραιτηθούν. Πιστεύω όμως, ότι σημαντικότερος λόγος γι’ αυτό είναι οι προσδοκίες που έχει κάποιος από μία θέση εργασίας.
Είναι θεμιτό ένας νέος άνθρωπος να ξεκινά την πορεία του σε μία εταιρία όπως η ΕΤΕ, με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον του. Στο κάτω κάτω, οι νέοι υπάλληλοι σήμερα έχουν επενδύσει τουλάχιστον μία τετραετία σε σπουδές και εξειδίκευση, ενώ παράλληλα είναι εφοδιασμένοι με γνώσεις ξένων γλωσσών και τεχνολογίας. Είναι ακόμη και η ενδόμυχη ανάγκη του ανθρώπου να νιώθει ικανοποίηση όταν αναγνωρίζουν την προσφορά του.
Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: Τι ευκαιρίες καριέρας προσφέρει η ΕΤΕ σε ένα νέο άνθρωπο σήμερα; Οι προοπτικές προσωπικής ανάπτυξης που διαγράφονται, είναι και σε ποιο βαθμό δελεαστικές; Ανταποκρίνονται στα όνειρα και τις επιθυμίες;
Η αλήθεια είναι ότι στο θέμα της αξιοποίησης του προσωπικού, αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια (και τι δεν έχει αλλάξει άλλωστε;;). Και όταν μιλάμε για αξιοποίηση προσωπικού, εννοούμε την τοποθέτηση σε θέση ευθύνης και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων.
Αρχικά μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι η παρατηρούμενη συρρίκνωση του δικτύου της ΕΤΕ οδηγεί σε απαλοιφή κάποιων θέσεων ευθύνης. Ένα δεύτερο φαινόμενο είναι ότι κάποιες φορές οι τοποθετήσεις που γίνονται δεν είναι ορθολογικές, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με πρότερη τραπεζική εμπειρία, σχετικές σπουδές κλπ. Πολύ πιο σημαντικό πρόβλημα όμως αποτελεί το ενδεχόμενο να πληρούνται θέσεις ευθύνης από στελέχη που θα προσλαμβάνονται από την αγορά, γεγονός που ουσιαστικά θα δημιουργήσει συνθήκες μη-αξιοποίησης του υπάρχοντος προσωπικού της ΕΤΕ.
Μπορούμε ακόμη να παρατηρήσουμε, ότι η γνώση των αντικειμένων της τραπεζικής και η σχετική εμπειρία, ως χαρακτηριστικά κριτήρια αξιολόγησης και αξιοποίησης των υπαλλήλων, αρχίζουν να περνούν σταδιακά σε δεύτερη μοίρα. Εκτιμώ ότι σύντομα, η κύρια παράμετρος θα είναι η ικανότητα υπερκάλυψης των στόχων που κάθε φορά τίθενται.
Έχουμε λοιπόν προ των πυλών, την πλήρη μετάλλαξη του επαγγέλματος. Αν μοναδικό κριτήριο αποτελεί η προσαρμογή στους (εμπορικούς) στόχους, τότε δεν μπορούμε να χαρακτηριστούμε τραπεζικοί υπάλληλοι. Περισσότερο μοιάζουμε με πωλητές τμημάτων μιας επιχείρησης που εμπορεύεται χρήμα. Χωρίς φυσικά να είναι απαραίτητη η επιστημονική κατάρτιση, η τεκμηρίωση, η γνώση τραπεζικής ανάλυσης. Χωρίς τελικά η δουλειά μας να μοιάζει με αυτό που ονειρευτήκαμε όταν προσληφθήκαμε.
Εδώ τελικά εντοπίζω τη σημαντικότερη αιτία που σημειώνονται οι αποχωρήσεις νέων υπαλλήλων τα τελευταία χρόνια. Η προοπτική που προσφέρει η τράπεζα, είναι διαφορετική, ίσως, από αυτήν που ονειρεύεται κάποιος ή κάποια όταν εντάσσεται και αρχίζει να εργάζεται σε αυτήν.
Το θέμα είναι, μπορούμε να κάνουμε κάτι; Ο καθένας από μόνος του, σίγουρα όχι! Αν, πάλι, σκεφτούμε και λειτουργήσουμε συλλογικά, τότε ειλικρινά πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι. Αρχικά, να απαιτήσουμε οι τοποθετήσεις να γίνονται με αντικειμενικά και ορθολογικά κριτήρια, και να εφαρμόζεται απαρέγκλιτα ο σχετικός κανονισμός. Πολύ σημαντικότερη, όμως, θεωρώ τη διεκδίκηση του να μην αποτελούν οι ποσοτικοί στόχοι μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης και αξιοποίησης, γιατί κάτι τέτοιο οδηγεί τελικά σε πλήρη αλλοίωση της υφής της καθημερινής εργασίας, κάποιες φορές σε ιδιοτελείς ανταγωνισμούς με το συναδελφικό περίγυρό μας, και νομοτελειακά στην παραβίαση των εργασιακών όρων. Και ακριβώς επειδή βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά των όρων εργασίας που έχουμε συμβατικά κατοχυρώσει ως υπάλληλοι, πρέπει να είμαστε έτοιμοι όχι μόνο να τους περιφρουρήσουμε, αλλά και να απαιτήσουμε την πλήρη εφαρμογή τους, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη θέση εργασίας ή ευθύνης που έχει ο καθένας μας. Μην καταλήξουμε, η λέξη «αξιοποίηση» να σημαίνει «πάω να πουλήσω βραδιάτικα»!

~ από Dream Geizer στο 29/1/2006.