Νέοι συνάδελφοι και συνδικαλισμός

Η ζωή στην Εθνική είναι φυσικά κομμάτι της καθημερινής ζωής στην κοινωνία. Και με αυτήν την έννοια, φαινόμενα που γενικά παρατηρούνται στην κοινωνική πραγματικότητα, λογικό είναι να εμφανίζονται και στην εργασιακή-κοινωνική ζωή στους κόλπους της Εθνικής Τράπεζας.
Είναι γενικά καταγεγραμμένη τάση η αποξένωση των νέων από την πολιτική, από το ενδιαφέρον για τα πολιτικά τεκταινόμενα, και κυρίως από την ενεργή ενασχόληση με τα κοινά. Σε αυτό το φαινόμενο οδήγησαν παράγοντες κοινωνικοί (ανεργία – ανασφάλεια για το μέλλον) και πολιτικοί (απαξίωση της πολιτικής λόγω ρουσφετιών ή αντιπαράθεσης ‘ποδοσφαιρικού’ επιπέδου). Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και η στρεβλωτική πολλές φορές λειτουργία του τύπου, ηλεκτρονικού και έντυπου, ο οποίος συνήθως αναδεικνύει θέματα ασήμαντα, διαθέτοντας για τα σημαντικά κοινωνικά ζητήματα κάποια μονόλεπτα ή μονόστηλα.
Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να θεωρήσει ‘φυσιολογική’, την όλο και μικρότερη ενασχόληση των νέων συναδέλφων με τον συνδικαλισμό. Την όλο και μεγαλύτερη τάση τους να αποφεύγουν να εμπλακούν στα κοινά της τράπεζας, να αποφεύγουν να παρευρεθούν ακόμη και σε ενημερωτικές εκδηλώσεις συνδικαλιστικών φορέων για ζέοντα θέματα που αφορούν και τους ίδιους.
Αναστρέφοντας το νόμισμα, μπορώ να πω ότι ο σημερινός τρόπος ζωής έχει καταφέρει να μετατρέψει το πιο δυναμικό, προοδευτικό και αισιόδοξο κομμάτι της κοινωνίας, τη νεολαία, σε μία άμορφη μάζα ανθρώπων που ναι μεν αγωνιούν για το μέλλον τους, αλλά όχι το συλλογικό τους μέλλον. Η αναζήτηση της βίωσης έχει μετατραπεί σε αγωνία της ατομικής επιβίωσης.
Από την άλλη μεριά, ζούμε σε μια εποχή όπου ό,τι συλλογικά έχει κατακτηθεί, σε όρους και συνθήκες εργασίας μα και κοινωνικής αξιοπρέπειας, βάλλεται πανταχόθεν.
Χωράει λοιπόν αδιαφορία; Χωράει ατομική θεώρηση των πραγμάτων; Συμβιβασμός; Παθητική αποδοχή των αρνητικών εξελίξεων; Φόβος για τις πιθανές ‘κυρώσεις’; Είναι υπέρτατη αξία η με κάθε μέσο επιδιωκώμενη καριέρα;
Ως νέος και εγώ, ευελπιστώ στην αφύπνιση των συλλογικών αντανακλαστικών, της φαντασίας και του οράματος των νέων συναδέλφων. Από μόνος του κανείς δεν μπορεί. Ευελπιστώ στην αυξανόμενη συμμετοχή των νέων συναδέλφων στις συνδικαλιστικές διεργασίες, στις ζυμώσεις, στην παραγωγή αιτημάτων και πολιτικής. Στη συμμετοχή στους αγώνες σε επίπεδο καταστήματος, συλλόγου, τοπικής και εθνικής κοινωνίας.

~ από Dream Geizer στο 29/3/2005.